Ik heb nu een aantal keer mogen meemaken hoe mooi en uniek jullie product is, en hoe bevlogen en enthousiast jullie dit mogelijk maken. Een mooie toekomst voor jullie bedrijf, en veel (werk) plezier 

— Frank Oostdam, directeur ANVR

Onze Reiswerk Studenten Challenge is inmiddels uitgegroeid tot een van de kroonjuwelen van de reissector. Een prachtige samenwerking tussen onderwijs en bedrijfsleven. Justcurious heeft aan de basis van dit succes gestaan. Steeds meedenkend, altijd creatief en met een aanstekelijk enthousiasme.

— Frank Oostdam, directeur ANVR

JANSWEG 52

2011 KN  HAARLEM

  • Gray Youtube Icoon
  • Grijs Facebook Icon
  • Gray Vimeo Icon
  • Gray Instagram Icon

February 9, 2018

September 13, 2017

September 13, 2017

September 13, 2017

Please reload

Recente berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Uitgelichte berichten

Zolang jij koning toerist bent, is de rest dienaren

July 3, 2017

Als je een andere cultuur echt wilt ervaren, moet je je best doen. Je zal waarschijnlijk van de gangbare paden af willen stappen, zodat je op plekken komt, waar je niet verwacht wordt, waar ’t lokale leven nog fier zijn gangetje stapt en jij de buitenstaander in plaats van de klant bent. Zolang jij koning toerist bent, zijn de rest dienaren. Leef met het volk en weg is de beschermde status. Zoiets. Leest wat zwart witter dan bedoelt, maar het gaat me om gecultiveerde cultuur vs authentieke cultuur. Plekken, waar een buitenlander blijkbaar genoeg opbrengt dat een lokale economie er op draait en waar niet. Allebei heeft het zijn prachtige kanten, maar ze zijn duidelijk verschillend.
Benin valt onder het kopje ‘waar niet’. Het is een van de kleinere Afrikaanse landen, voornamelijk geklemd tussen Togo en Nigeria en is met recht donker Afrika. 40% van de bevolking leeft onder de armoedegrens, een groot gedeelte van het land gelooft in voodoo en men leeft er per dag. Stap uit het vliegtuig in Cotonou en hun cultuur kletst je om de oren. You’re not in Kansas anymore, Dorothy.

 


Ik bezocht het land voor werk en leerde direct hoe anders hier anders is. Op weg naar het hotel zagen we kraampjes met literflessen, gevuld met benzine, om bij te tanken. Overal lag afval. De geur van verbrand vuil, dus ook plastic drong de auto binnen en was penetrant. Op straat zag je veel mannen tegen elkaar schreeuwen en vermoedden we vechtpartijen, maar later bleek het een normale manier van converseren te zijn. We reden langs een offerplek, waar handig een kip de nek werd omgedraaid en zo volgde de ene rauwheid de ander op. Zonder pardon kreeg je de ware ongepolijste cultuur opgediend en ik moest schakelen om de charme ervan in te zien. Blijkbaar minder globetrotter dan ik dacht. Irritant.


Deze eerste indruk legde opvallend genoeg wel de basis voor daadwerkelijk begrip van 1 van de grootste levenslessen. Elke ochtend werden we opgehaald door onze chauffeur, Lionel en moesten we eerst met een busje ploegen over een pad met mul zand om überhaupt ergens naar toe te kunnen. Elke ochtend zocht Lionel de bumper van een brommertje op en bleef eraan plakken. Elke ochtend ging zo’n brommertje wel op de bek in het losse zand en moesten wij op de rem en kwamen vast te zitten. Tijdens de vierde keer uitgraven, vroeg ik Lionel om de volgende keer misschien meer ruimte te laten tussen brommer en auto. Why? Nou, nu verliezen we elke keer nogal veel tijd met uitgraven. Yes! Hij zei ‘ja’ alsof ik net vriendelijk had gecheckt of hij Lionel heette. Een vrolijke yes. Hij begreep overigens prima dat het tijd kostten, maar zag simpelweg het probleem van het verlies niet in. Gewoon niet.


Toen ik hem ons schema uitlegde over wat we nog allemaal moesten doen in de komende dagen, antwoordde hij met dezelfde open blik: ‘but that is tomorrow, sir. Now is here and now we dig’. In mijn hoofd hoorde ik argumenten over uitgestippelde planning, openstaande interviews en locaties, die nog gefilmd moesten worden, maar ik zei niks. Ik rechte mijn rug en keek naar het strand. Twee grote groepen volwassen mannen sjorden zich een ongeluk aan een enorm visnet en probeerde het aan land te trekken. Zowaar begeleid door een lied, trokken ze in een cadans stukje bij beetje hun waar dichterbij en waarschijnlijk verwachten ze een goede vangst, want het enthousiasme droop er vanaf. Blijkbaar deden ze dit elke ochtend in de buurt het hotel.
Grappig. Was me niet eerder opgevallen…

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons
Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square